روزی داشتم از کوچه گذر می کردم

دو خروس دیدم در پیکار بایستادم و نظر کردم

خروسی ضربه بر آورد به آبگاه حریف

نعره برآوردش ان حریف نحیف

نفسش بگرفت لیک غالب

بزد بر چشمش ضربتی نا غافل

دیدم نماند دشنه در دست

کشتم هردو را مست مست مست

بردم هر دو را کباب کردم

به چه غذایی بود نوش جان کردم

دمی آب خوردن پس از بدسگال

به از عمر 70 و 80 سال

کری خواست رود به عیادت

لیک ندانست چه گوید به هنگام زیارت

دانست چه گوید به قافیه و عروض

تا که کم نیاورد پیش مردک ممروض

عاقبت فهمید چه گوید:

بگفتا پرسم اول از او چونی تو؟

شاید بگوید خوبم گویم شکر

گویمش چه خورده ای ؟ لبو

بگوید که بخوردم غذایی نکو

از طبیبانش بپرسم من همی

برد نام طبیب حاذقی

چون برفت و بر سر مردک نشست

بیاغازید سخن از هر دری

گفت چونی گفت مردم

گفت شکر بیمار بیاشفت

گفت چه خوردی گفت زهر

گفت گوارایت که نکو دارویی است

بعد از آن گفت از طبیبان کیست او

کو همی آید به چاره پیش تو

گفت عزراییل می آید برو

گفت پایش بس مبارک شاد شو

سطوری خواهم نبشت اندر احوالات این دوره و زمان که ببینی چگونه است که در این روزگار افرادی با شعوذه و طامات خود به مناصب و مکانهایی می رسانند که نبینی و ندانی. باشد که از خواندن مطالب این حقیر بدبخت آه و حسرت بکشی واحسرتا وا مصیبتا. بدان ای فرزند که در این مملکت کسی در مغام! ریاست این دولت بدبخت قرون وسطایی قرار دارد که روزگاری در شغل آشغالی بوده و زبالات این ملت را جمع می نموده و گروگانگیر هم بوده آقا. بماند که برخی دوستان (دام ظلهم تعالی) گویند که وی به شغل شریف تیر خلاص زنی مشهور بوده . اما چرا وی به چنین مقام رفیعی رسیده را باید در زباله دانی تاریخ یافت. و این از وقتی است که امور این مملکت به دست متبرک کلم به سر ها چرخیده می گردد (حرف سیاسی نزن بد بخت ضد انقلاب) . این حرفها که میزنم هیچکدام از روی قصد نیست ها , همه از روی غرض است!!!. اما جای بسی خوشحالی دارد که جوانان فرزانه این مملکت بالاخره فهمیده اند که این حیوان کیست و در دیدار وی از دانشگاه لنگه کفشهای سیندرلایی شان را حواله وی کردند حالا نزن کی بزن . باشد که حساب کار دستش بیاید . خداوند سایه اشرف ایشان را از روی ما مشتی لنگ و لوچ کم نکند الهی نامین.